--« بنام آفريننده عشق »-- 

کس به غربت زمن سوخته دل ياد نکرد

به کلامي دل غمگيــن مرا شاد نکـــرد

آن که مي شد دل ويرانه زفيضش معمور

دل ويران مــــرا بهــر چه آباد نکــرد؟

در به درکرد مرا دست فلک همچونسيم

باکسي ازسر خشم اين همه بيداد نکرد

همــدم من قفس غربت تنهايي بود

اي دريغا که کسيم ازقفس آزاد نکرد

دست غيرت به دلم خاک ملامت پاشيد

که دراين برهه چرا يادزاستاد نکرد

سايه خاطر آن سرو سرافراز بخير

که دمي سايه دريغ ازسر شمشاد نکرد

شرط انصاف نباشد گله ازاهل خليج

درمکاني که مراهموطن امداد نکرد

برو باشيخ بگو رهگذرازجانب من

که دراين ملک چرا ميکده ايجاد نکرد

 ---------------------------

درهر ورقش حرف حسابي دارم

کردم چو نکو نظر به الفاظ کتاب

درسايه واژه آفتابي ديدم

درذهن پرستوها تودورتر از دوري

دانم که به خوش نامي پاينده ومشهوري

درحسرت ديدارت تاکي بنشينم من

تومثل شب يلداطولاني ومغروري

-----------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------